الو ... الو ... امتحان می کنم !

آیا من برگشتم ؟ به نظر شما میتونم بعد از این همه وقت بنویسم ؟ الان حس نوشتن دارم . پس مینویسم . دلیلی نداره که فکر کنم باید توی بوق و کرنا بدمم !

 مگه من کیم ؟

 کسی که دوستانی رو که بعد سالها وبلاگ نویسی بعد از اینکه در غمها و شادیهاشون شریک شدم ... بعد از اینکه دوستی های مجازی عمیق حتی پیدا کردیم ... ول کردم و این همه مدت نا پدید شدم .

پس من هیچ کس نیستم ! لا اقل در این دنیای مجازی نیستم !

مینویسم

 با عنوان هیچ کس !

بدون سر و صدا ....

هیس س س س س

موش موشک آسّه برو آسّه بیا ...

نمیخوام کسی رو بیدار کنم ، فقط اومدم امتحان کنم ، الو ... الو ...

شاید برگردم ، اون وقت به دنبال دوستی ها می رم . به دنبال خاطرات . شاید هم نه ! به کسی نمی گم . نمیخوام خاطر دوستانم رو بار دیگه رنجیده کنم  .

هیس

آ آ آ آ آ آ آ ه ه ه ه ه ه

چشمانم رو می بندم و به گذشته ها فکر می کنم .

نفس عمیق !

چه بی خیال سوار بر بال آرزو هایی پوچ که هنوز با لجبازی بچه گانه ام دو دستی چسبیده بودم در آسمان آبی این دنیای بی کران مجازی پرواز می کردم و چه شجاعانه !

ناگهان دیگر هیچ . . .

دو خط ادبی نوشتم باز هم برای امتحان ،

ناگهان دیگر هیچ ...

هیچی توی چنته ام نمونده بود . هیچ چیز برای گفتن نداشتم .  حتی توان شنیدن گفته های دیگران رو نداشتم . نمی خواستم دیگه لحظه ای مجازی فکر کنم .

خودم به این مکث ... نه ! خلأ ... میگم کما

تا حالا شده در حالت واقعی ، زندگی روزمره لحظه ای ... یک ساعت ... یکروز ... به کما برین؟ نه این که به کلی از این دنیا ببرید . نه کار های لازم و اجباری رو انجام بدین ولی ارتباتتون رو با اجتماع قطع کنین ؟

نتونستم درست توضیح بدم . ولی مهم نیست .

این حالتی است که من پیدا می کنم و بهش می گم کما .

در این روز ها من کار های روز مره رو انجام می دم به بچه هام می رسم مثل همیشه ، ولی بخشی از وجودم برای خودش پرسه می زنه ، اینجا نیست می خواد آزاد باشه . مثل ... اون عقابی که از بند گریخته .

من به کما رفته بودم .

شاید بازم برم ...

شاید نرم...

خدا میدونه

چه قدر این احساس رو که خودم رو بدم به دست صفحه کلید و بذارم برای خودش تصمیم بگیره رو دوست دارم و چه قدر براش دلتنگ شده بودم  ، گرچه اینو نفهمیده بودم .

سکوت شکست

ولی نمیدونم کسی شنید یا نه

مثل فریاد کشیدن در یک اتاق خالی ...

آی حال می ده .

از دل برود هر آنچه از دیده برفت

یکماه ،  شصت هفتاد روز برایم ممکن نبود که از اینترنت استفاده کنم .  قبلا یعنی دو سه سال پیش از اینهمه فراق شاید می مردم . نه .... نیمه جون می شدم . الان ...

اینبار فرق می کرد . احساس رضایتی داشتم .  حس راحتی حس اینکه برای اولین بار بعد از چند وقت بدون اینکه دینی به کسی داشته باشم با خیال راحت زندگی ام رو می کنم .

دین نوشتن

دین سر زدن .

نه کسی کاری به کارم داشت و نه من به کسی کاری .

حتی وقتی که اومدم و دیدم که دوستان قدیم که روی لا اقل یک کامنتشون در این یک ماه و نیم گذشته  حساب باز کرده بودم  نیم نگاهی هم نکردن هم  نا راحت نشدم .

حق دارن . همون جور که من حق دارم الان جل و پلاسم رو جمع کنم و برم .

می خوام خدا حافظی کنم .

از همه اونایی که این چند سال تحملم کردن تشکر می کنم .

از همه اونایی که گه گداری سری بهم می زدن تشکر می کنم .

همه رو دوست دارم

این پست رو نوشتم که اگه دوستی خواست برای آخرین بار با من خدا حافظی کنه بتونه من هم با همه خدا حافظی می کنم .

بدرود

آخیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــش

خستگی ام در رفت

والا  بلا خسته شدم حالیته ؟

سلام

عیدتون مبارک

یکی از بهترین عید ها رسید و گذشت و باز من در تبریک گفتن کمی دیر کردم

           گفت رو رو غافلی از سوز عشق

                                                     از مصیبت های غم اندوز عشق

                                     محنت قرب از فراق افزون تر است

                                                                            هر که او نزدیکتر دلخون تر است       

چه جوری بگم ؟

تا وقتی که نرفتی ... ندیدی  اون حس کمبودت ناراحت کننده است . همیشه دلت می خواد بری ...  ببینی .

اما وقتی که رفتی ، دیدی و برگشتی  اونوقته که فقدانش رو احساس کنی  اونوقته که ناراحتی اش کشنده است .

دلت تنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــگ می شه .

خفقان آوره .

آره ،

درو دیوار بهت فشار میارن . انعکاس افکارت روی دیوارای خونه .....

دلم تنگ شده ... تنگ شده ..... تنگ شده .... شده .... شده .... شده .....

میخوام برم .... برم ..... برم.....

روزی روزگاری در شهریور ماه سال هزار و سیصد و پنجاه و شش دختری کوچک یعنی تقریبا نوزاد  چشم به جهان گشود .

پدرش عقیده داشت که او زیبا ترین دختر وی باشد  شاید هم به این خاطر بود که خدا دختر دیگری به او مرحمت نکرده بود

سلام

بله امروز پنجم شهریور ماه ۱۳۸۴  . بیست و هشتمین تابستان عمر من رسید

تمام خوشی من اینه که آرزو های کوچک و بزرگی داشتم . به بعضی هاشون رسیدم . به بعضی هاش هم نه.

هنوز هم آرزو هایی دارم . شدنی و نشدنی .

کوچک و بزرگ

آرزوهایی که هیچ وقت بلند گفته نشدن

آرزوهایی که فریاد زدم و گفتم

ولی چیزی که هیچ وقت فکرش  رو هم نمی کردم وجود دوتا دختر عزیز و دوست داشتنی ام بود که همیشه از خدا به خاطر وجود عزیزشون متشکرم .

به خاطر زندگی ام هم همینجور

خدایا شکرت

این روزا بد جوری دلم هوای زبون عربی رو کرده . دلم لک زده که با دو سه تا دخترا بشینم و با دست و پا و زبون شکسته و بسته عربی محاوره  یه جورایی حرفامون رو به هم بزنیم .

وسطش از بس که هور و ماهور به هم بافتیم از خنده روده بر بشیم . اینقدر که دیگه سر جامون بند نباشیم .

خیلی دلم تنگ شده که اون دختره با اون لهجه شیرینش بگه چطوری مینا خانوم  شلون صحتچ ؟

منم بگم زینه الحمدلله . انتی شلونچ؟

بعد هر چی از هر جا دلمون خواست به همدیگه بگیم بدون اینکه مطمئن باشیم طرف کاملا از منظورمون سر در اورده .

عجب زبون شیرینیه عربی .

و من بی سواد به جز یه کمی حال و احوال چیزی ازش سر در نمیارم.

چه زبون شیرینیه وقتی از دهن کسی که به اندازه یه دنیا دوسش داری در بیاد .

نگفتم کیا رو می گم.

چند تا قوم و خویش عزیز دارم که عراقی هستن . اومده بودن مشهد ما هم رفتیم دیدنشون . 

چه قدر دلم می خواست الان پهلوشون بودم .

دیدین وقتی آدم کسی رو دوست داره همه چیز رو بهش می بخشه . حتی حاضر می شه که از چیزایی که خیلی دوست داره بگذره و چیزایی که دوست نداره رو چون می دونه اون دوست داره دوست داشته باشه .

کافیه که از همسایه طبقه بالات بدت بیاد . اونوقت کافیه که پایه صندلی اش رو روی زمین بکشه . توی دلت چه چیزا که بارش نمی کنی .

برعکس وقتی که همسایه ات رو دوست داری مهمون بچه داری هم که دعوت بکنن اصلا نمیشنوی هیچ تا هر ساعتی هم که طول بکشه ککت نمی گزه .

جانمی این اس ام اس که هست که روز جهانی بهترین دوست هاست ؟ ....  توی این ۱۰ دقیقه ۶-۷ تاش به دستم رسیده  . یعنی می گین میشه به من هم گفت دوست داشتنی ؟

امیدوارم.

البته بر و بچ لطف دارن .

اینقدر ننوشته ام که سر رشته کلام رو از دست دادم .

کجایی ؟ 

نیستی ؟.....

با تو نیستم با خودمم .

آره نیستم ....        

                  پیش خودمم نیستم .  

                                 چند وقته خودم رو گم کردم .

کسی منو ندیده ؟

کسی جوابم رو نمی ده .

                          .....  پس صدام رو هم گم کردم.

                                                 چه جالب چه سکوتی ...

                                                                قبلا هم گفته بودم من سکوت بعد از نیمه شب رو  .. دوست دارم؟

                      گمونم گفته بودم ....

                                          چه تفاوت دارد ؟!

فکر کنم چند نفری از دوستای قدیمم این متن رو بخونن .

                                               البته بعد از اینکه پینگ کردم .

                                                              خوش اومدین ... قدم روی چشم گذاشتین.

خیلی کشنده است تا اینجایش رو ثبت موقت کرده بودم . برگشتم و ششصد خط دیگه هم نوشتم. ولی همه اش پرید.

معلوم میشه صلاح نبوده.

دلم تنگ شده بود.

برای یک بعد از نیمه شب که بعد از هزار و خوردی سال مشغول خط خطی کردن وبلاگم شدم همینقدر هم کفایته .

شب خوش