یکماه ،  شصت هفتاد روز برایم ممکن نبود که از اینترنت استفاده کنم .  قبلا یعنی دو سه سال پیش از اینهمه فراق شاید می مردم . نه .... نیمه جون می شدم . الان ...

اینبار فرق می کرد . احساس رضایتی داشتم .  حس راحتی حس اینکه برای اولین بار بعد از چند وقت بدون اینکه دینی به کسی داشته باشم با خیال راحت زندگی ام رو می کنم .

دین نوشتن

دین سر زدن .

نه کسی کاری به کارم داشت و نه من به کسی کاری .

حتی وقتی که اومدم و دیدم که دوستان قدیم که روی لا اقل یک کامنتشون در این یک ماه و نیم گذشته  حساب باز کرده بودم  نیم نگاهی هم نکردن هم  نا راحت نشدم .

حق دارن . همون جور که من حق دارم الان جل و پلاسم رو جمع کنم و برم .

می خوام خدا حافظی کنم .

از همه اونایی که این چند سال تحملم کردن تشکر می کنم .

از همه اونایی که گه گداری سری بهم می زدن تشکر می کنم .

همه رو دوست دارم

این پست رو نوشتم که اگه دوستی خواست برای آخرین بار با من خدا حافظی کنه بتونه من هم با همه خدا حافظی می کنم .

بدرود