امروز فاطمه دختر دايی روشن مهمان ما ست
من: عروسک هاتون رو بردارين از اتاق بياين بيرون که هدی بتونه بخوابه
بچه ها هرچی کيف و شال و عروسک و خرت و پرت تونستن برداشتن اوردن وسط هال بازی کنن.
من توی آشپز خونه دارم ظرفهای ناهار رو جمع می کنم.
بچه ها بازی رو شروع می کنن
روشن توی موبايل اسباب بازی می گه: ( با صدای نازک و لهجه غليظ تلويزيونی)
روشن : الو............ سلام بيا بيرون من دم درم بريم گردش
فاطمه : الو........... باشه اومدم صبر کن لباس هام رو بپوشم.
روشن : بچه ات رو هم بيار بريم استخر.
ف : شايد همينجا بخوابونمش بعدا بيام.
رو: زود باش قسمت اولش تموم شد
ف: من قسمت امروز نميام فردا هم اومدم بسته بود پس فردا ميام . 
رو : د بيا ديگه.
ف: اصلا من خسته ام نميام از بس کار دارم و بچه کوچيک و اينا ..... خسته ام نمی تونم بيام ( توضيح اينکه بچه اش رو از اول تصميم گرفته بود ۳۰ روزه باشه)
رو : خيلی خوب من دارم بچه ام رو عوض می کنم.
ف: منم خيلی کار دارم بچه ام همه اش پی پی می کنه.
رو: حالا بيا بچه من مريضه مثلا تو دکتری بيا خوبش کن.
ف: باشه ولی بايد با بچه ام بيام.
رو: بچه ام خيلی تب داره.
ف: مثلا اينا بعضياشون وسايل بچه ام هستن بعضياشون وسايل دکتری
فاطمه با کمال خونسردی ادامه می ده:
قلبش صفر (۰) ميزنه.
تبش هم ۱۴۰ درجه.
ف : ( با همون خونسردی) بايد ببرينش بيمارستان حالش خيلی بده پرستار ها ازش مواظبت می کنن.
رو: ( ايضا با خونسردی) من خودم پرستارم مواظب بچه ام می شم.
ُف: بيا ببريمش بيمارستان عملش کنيم.
رو : بريم.....
از هال رفتن بيرون که بچه رو عمل کنن.
همون بچه ها زمانی ديگر......
روشن يه قلک داره که هر وقت خواست ازش پول بيرون مياد.( پول توليد می کنه مثل دستگاه چاپ اسکناس) 
بايد دستش رو بکشن پايين بعد درش رو باز کنن پول بردارن.
فاطمه با حسرت....: من از اينا ندارم.
بعد با خوشحالی: ولی شوهرم کارمند بانکه هر وقت پول خواستم برام مياره تو که از اينا داری ديگه شوهرت کارمند بانک نيست.
کمی بعد رفتم احوال مريض منظور رو بپرسم با کمال تاسف اعلام کردن که زير عمل از دنيا رفت.
بعد از بچه ها خواستم به بازی ادامه بدن ، فاطمه بچه ۳۰ روزه اش رو برداشت و شروع به بازی کرد. روشن هم بلا فاصله بچه اش رو از جايی که به قول خودشون ( قبرش) کرده بودن برداشت و رفت دنبال بازيش. 
عجب عالمی دارن بچه ها
