این روزا بد جوری دلم هوای زبون عربی رو کرده . دلم لک زده که با دو سه تا دخترا بشینم و با دست و پا و زبون شکسته و بسته عربی محاوره  یه جورایی حرفامون رو به هم بزنیم .

وسطش از بس که هور و ماهور به هم بافتیم از خنده روده بر بشیم . اینقدر که دیگه سر جامون بند نباشیم .

خیلی دلم تنگ شده که اون دختره با اون لهجه شیرینش بگه چطوری مینا خانوم  شلون صحتچ ؟

منم بگم زینه الحمدلله . انتی شلونچ؟

بعد هر چی از هر جا دلمون خواست به همدیگه بگیم بدون اینکه مطمئن باشیم طرف کاملا از منظورمون سر در اورده .

عجب زبون شیرینیه عربی .

و من بی سواد به جز یه کمی حال و احوال چیزی ازش سر در نمیارم.

چه زبون شیرینیه وقتی از دهن کسی که به اندازه یه دنیا دوسش داری در بیاد .

نگفتم کیا رو می گم.

چند تا قوم و خویش عزیز دارم که عراقی هستن . اومده بودن مشهد ما هم رفتیم دیدنشون . 

چه قدر دلم می خواست الان پهلوشون بودم .

دیدین وقتی آدم کسی رو دوست داره همه چیز رو بهش می بخشه . حتی حاضر می شه که از چیزایی که خیلی دوست داره بگذره و چیزایی که دوست نداره رو چون می دونه اون دوست داره دوست داشته باشه .

کافیه که از همسایه طبقه بالات بدت بیاد . اونوقت کافیه که پایه صندلی اش رو روی زمین بکشه . توی دلت چه چیزا که بارش نمی کنی .

برعکس وقتی که همسایه ات رو دوست داری مهمون بچه داری هم که دعوت بکنن اصلا نمیشنوی هیچ تا هر ساعتی هم که طول بکشه ککت نمی گزه .

جانمی این اس ام اس که هست که روز جهانی بهترین دوست هاست ؟ ....  توی این ۱۰ دقیقه ۶-۷ تاش به دستم رسیده  . یعنی می گین میشه به من هم گفت دوست داشتنی ؟

امیدوارم.

البته بر و بچ لطف دارن .